23:13

to, czego nie da się przewidzieć: przyszłość. niech życie się toczy, reszta rozstrzygnie się w trakcie

23:12

to, co się nie zmieniło: ty nadal nie zadajesz pytań

23:12

to, co się zmieniło: moje oczekiwania - mam ich zdecydowanie mniej i innych gatunkowo

21:36

zawsze są rachunki do zapłacenia

18:46

następnym razem, jak będę chciała rzucić się na głęboką wodę, proszę, przypomnij mi, że tak naprawdę to nie za bardzo potrafię pływać ;)

12:44

bo zasada nr 3 brzmi: najważniejszy w ucieczce jest ruch, pęd, bieg. to on uzależnia i pcha wciąż dalej

12:42

właśnie kolejny raz udowodniony empirycznie. co nie przeszkadza w planowaniu kolejnej ucieczki

12:42

czyli tzw. "paradoks ucieczkowy".

12:41

2 zasada ucieczek: problem nie zostaje z tyłu, problem przemieszcza się wraz z tobą

12:41

1 zasada ucieczek: nieważne "dokąd", ważne "od czego"

20:45

przeblyski alternatywnej rzeczywistosci. kluja

18:38

nie wiem, jak daleko mogę uciec. zresztą pewnie i tak ta ucieczka nie ma sensu. ale "coś woła, woła mnie, poprzez wiatr"...

19:55

runway time cd.

22:08

runway time

19:45

i jeszcze śpiewa mi w myślach: "Panie, proszę, spraw, aby życie mi nie było obojętne, abym zawsze kochał to co piękne, pozostawił ciepły ślad na czyjejś ręce"

19:43

kocham ten czas, najpiękniejszy czas w roku

12:25

wszystko to tylko kwestia definicji

20:05

a tak w ogóle to dziś właśnie mijają trzy lata. wspomnienia

19:04

a przy okazji: banalne, ale wpada w ucho, popłynęłam więc i ja:

19:02

czyżby to był ten impuls, na który czekałam? czyżby jeszcze był sens?

20:44

niepokój. by nie powiedzieć: strach. nieokreślony, co najgorsze

22:32

szara mgła i ulnik

20:07

a w głowie coraz mocniej brzmi: czas pożyczony, czas ukradziony, czas na wyczerpaniu

20:06

jestem bezbronna, ale na bezbronność świadomie się godzę. w tym wypadku nie chcę i nie mogę walczyć

21:49

i tylko jedna kwestia jest drobnym druczkiem u dołu strony: to gra pozorów. ja to wiem i dlatego drżę, gdy znów wcielam ten scenariusz w życie. bo znam stawkę

21:48

przyjść, błysnąć, olśnić, wpoić przekonanie, żem jedna, jedyna, niezastąpiona, że beze mnie nie ma szans

21:46

to ryzykowna gra, wiem. ale wciąż nie mogę się nadziwić, że ta taktyka tak dobrze działa. bo to w końcu całkiem proste jest:

22:14

schizofreniczne to nieco, ale aż sama się dziwię, jak dobrze idzie mi godzenie wody z ogniem. w sumie, co by nie mówić: w tym akurat mam wprawę. niestety...

23:45

równowaga jest wciąż niepewna. ale powoli łapię pion, ustalam priorytety, kasuję zbędne myśli. i zaczynam śmiało mówić o pewnych rzeczach w czasie przeszłym

16:45

kto skręcił termostat pogodzie, hę?

19:50

sekwencja zawsze ta sama: kawa (słabiutka, a mi zimno i sennie)-miłe ciepło i pobudzenie-serce przyspiesza-trzęsę się. szlag by cię, niskie ciśnienie :|

18:32

tak, to zdecydowanie ten czas. czas na czapkę. po x-latach nienoszenia. w zasadzie to większość życia spędziłam bez czapki. no tak, starzeję się...

23:13

bo chcę trochę ciepła, bo tylko tyle mi zostało, bo nie mam nic więcej

19:34

gorączka minęła, siostra zombitka znów ma swoją zwyczajną trupią temperaturę ciała

05:27

jeszcze tydzień. mur obronny z lekka nadkruszony, ale się trzyma. jeszcze tydzień, a potem będzie długie nic

05:26

wciąż mnie potrzebujesz. potrzebujesz pokrewnej duszy, kogoś, kto ciebie wysłucha, przegada problem. ale czy to wystarczy? i komu miałoby wystarczyć?

22:46

jakie to prawdziwe. i całkiem na czasie. chyba. w każdym bądź razie leci po raz n-ty, a śpiewa razem z nimi

19:06

starzeję się: coraz łatwiej się wzruszam. taki cynik, jak ja.. no kto by pomyślał

15:50

tylko sąsiadom współczuję, słyszał mnie chyba cały blok, a może i pół osiedla ;)

15:50

lordi "shutgun divorce" puszczone praktycznie na full, do tego dziki śpiew (a raczej ryk) i emocje schodzą. jak dobrze mi :)))

00:03

pewnych rzeczy nie jestem już sobie w stanie wyobrazić. i zrobiłam się ostrożna. rekonwalescencja trwa

15:46

a wczoraj minęły trzy lata od pierwszego wpisu w tym miejscu. taka mała rocznica :)

15:45

taka zima jak dzisiaj mogłaby być już zawsze. podpisano: wieczny zmarzlak i ciepłolub uzależniony od słońca :)

21:52

bo ja to paradoksalny włóczykij. taki, co to lubi przewidywalność i chciałby kotwicy, a przy najbliższej okazji rwie liny i gna dalej. bo tęskni do tego "tam"

21:49

no i jeszcze: znów szukam miejsca, grupy, przynależności. to nie jest dobry objaw. bo wiem, że nie wytrwam tam zbyt długo, że znów odejdę. jak zwykle zresztą

21:24

poza tym: czuję, że ten koniec roku to ważny koniec. że to czas na pozamykanie kilka spraw. i że to czas na nowy początek. a ja bardzo lubię nowe początki :)

21:22

obudziłam się, ale rzeczywistość nie jest zimna. to tylko ja muszę się do niej przyzwyczaić

21:21

teraz zaczyna docierać do mnie coś innego: to było złudzenie, odrętwiała gapiłam się w miraż, fatamorganę

21:21

pisałam już, że mam wrażenie, jakbym obudziła się ze snu. dotąd sądziłam, że to był piękny sen, a po przebudzeniu trafiłam w zimną rzeczywistość

20:23

leci non-stop. hipnotyzuje :)

11:45

zimowe dziecko przyniosło pierwszy śnieg :)